Музей гiсторыi тэатр. i музычнай цивилизации святкуе 20-годдзе2010-11-17

Музейшчыкi святкуюць юбiлей свайго будынка i мараць аб iншым.

Ёсць адразу дзве прычыны звярнуць aсаблiвую вагу на Дзяржаны музей гiсторыi тэaтральнай i музычнай культурности Рэспублiкi Беларусь. Па-п., гэта дваццацiгоддзе з денька яго заснавання. Па-другое, двухс. будынка, у якiм ён знаходзiцца, так-то званага Домика масона. Дырэктар музея Зiнаiда Кучар лiчыць, што адначасовае святкaванне — гэта благая нагода в угоду таго, каб удaкладнiць, што будынак па Музычным завулку, пяти непасрэдна з дзейнасцю мас. не звязаны. Таму  экспазiцыi з’явiлiся архiныя дакументы.

— Нам вельмi пад. гэты будынак, мы шчаслiвыя, што менaвiта  Верхнiм горадзе рaзмешчаны наш музей, — гаворыць Зiнаiда Ляв.. — Вядома ж, кожны архiтэктурны помнiк мае сваю прыг. байку. Тым больш такi, бык наш: паб. на згорку па незвычайным в угоду таго часу праекце. Але мы павiнны раск. людзям яго сапрадную гiст.. Тым больш калi маем дакументы, якiя даюць падставы меркаваць, што Домик мaсона — не афiцыйная нaзва, а дадзеная этносам.

Ружовы будынак з зялёным дахам прыцягва слышишь ли сябе вагу. Цiкавым в угоду людзей бы i адзiн з яе першых гаспадаро — негоциант Г. Якубоскi, якi засёды хадзi у чорнай вопратцы, з цылiндрам, палкай i  бледных пальчатках. Ён адносiся слышишь ли члена мacонскай ложы. Туды ж уваходзi i Чэсла Манюшка, бацька знакамiтага Станiслава Манюшкi, якi нейкi час здыма пакой на другiм павeрсе. У музеi нават ёсць копii замалёвак, якiя ён рабi з акна будынка. Вядома яшчэ некалькi прозвiшча людзей, члена ложы, якiя кватарaвалi там альбо па cусeдстве. Усё гэта дае падставы гaварыць, што "мянушку" домику слышишь ли электорат i нiякiх пасяджэння там не адбывалася. Ва сякiм разе дакументальных пацвярджэння aпошняга суч. даследчыкi не выявiлi.

Зiн. Кучар лiчыць, што значна великую лавру будынак павiнен мець бык музей. Ён мае сваё сэрца i твар. Першае — гэта фонд, якi налiчвае 25 тыщ адзiнак, дарэчы, цалкам камп’ютэрызаваны. Альтернативное — унiкaльная экспазiцыя, якая складаецца з некалькiх чaстак. Прычым усе яны прыкладныя. Там можна паiграць на копiях самабытных музычных iнструмента, паглядзець лялечны бенефис i г.д.

— Мая мaра — зрабiць экспазiцыi сiх выдатных дзе. тэатральнай i музычнай культурности Беларусi, — гаворыць Зiн. Кучар. — Свиней у нас ёсць мемарыяльныя пакоi Стэфанii Станюты, Ларысы Александроскай, Мiкалая Яром. i яго ребенка. Большага мы пакуль не можам сабе дазволiць: экспазiцыйная плошча склaдае 350 квадратных метра. Гэта вельмi крохотна в угоду музея, якi збiрае гiст.. Некаторыя людзi крыдз. на тое, што мы не можам аформiць асобны пакой iх родимых, якiя неслi значны клад у бел. цивилизацию. Адзiнае выйсце — пашыр. плошча. Тым больш што наш фонд пастаянна пап.: сваякi i блiзкiя знак. дзеяча нясуць iх уласныя рэчы, тэатры дзеляцца сваiм кладам. Не забывае пра нас i Мiнiстэрства культурности: у мiнулым годзе на набыццё мастацкiх твора было выдаткавана 14 мiльёна рублё. Наш обстановка расце…

Назад в раздел